Gisteren zijn we de taalgrens nog eens overgestoken om op bezoek te gaan bij Sas en Jef in het verre La Louvière. Het was heel warm weer voor de tijd van het jaar en daar hebben we zeker van geprofiteerd. Eerst hebben we heel lekker gegeten. Jolien en Jasper wel iets minder, maar daar zullen de chipjes wel voor iets tussen gezeten hebben.

Nadat Tuur klaar was met zijn middagdutje, zijn we vertrokken voor een mooie en fikse wandeling langs het oude Canal Du Centre van La Louvière, in de schaduw van de oude mijnterrils. Dit is de streek van de scheepsliften: Strépy-Thieu en Ronquières klinken dan misschien wel bekend in de oren, maar hier liggen nog 4 andere hydraulische liften van meer dan een eeuw oud: zeer indrukwekkend. Degene die wij gezien hebben was echter wel in ‘groot onderhoud’, maar we komen zeker eens terug als het af is. Jolien heeft heel de wandeling zelf gestapt en heeft heel veel nieuwe bladeren voor haar reeds uitgebreide collectie gevonden. Jasper en Tuur hebben zich vooral laten rijden. Toch waren ze alle drie doodop wanneer we terug thuis kwamen.

En alles ligt hier precies op zijn gat. Sorry dat we al een tijdje niet van ons hebben laten horen. Ik weet het, excuses zijn er niet. Het zal hopelijk niet meer gebeuren.

De drie zwijntjes zitten nu al een paar weekjes thuis om samen met mama van de grote vakantie te genieten. Elke dag wordt er zó hard gespeeld dat ze elke avond opnieuw uitgeteld in hun bedje kruipen. Zo hoort het ook.

Voor de rest begint Tuur, zoals je wel al gezien hebt, al behoorlijk goed recht te staan. Enkel kruipen wil nog niet lukken, maar dat komt nog wel. En oh ja, mama is verjaard. Ze is nu 2x 15,5.

Gisteren kregen we tot onze eigen stomme verbazing bezoek van een vogel die je toch niet elke dag te zien krijgt. Toch niet van zo dichtbij.

Hij had net zijn prooi – een klein vogeltje – gevangen en was naast onze zandbak neergestreken om het vakkundig van zijn jasje te ontdoen. Daarna zocht het iets veiliger oorden op om zijn avondeten rustig binnen te spelen. Gelukkig lagen de kindjes al in bed. Wie weet wat zouden ze anders gedroomd hebben. Ondertussen was het een kabaal van jewelste door de andere vogels in de buurt die elkaar aan het waarschuwen waren voor “het gevaar”.

Nooit gedacht dat ik op mijn gemak zo dichtbij kon komen. Toen ik pas op een 3 tal meter genaderd was, koos hij toch maar het hazepad…

10 punten voor wie raadt over welke vogel het hier gaat…

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Vanmorgen zijn we er dan écht mee begonnen. Nadat hij was opgestaan, pamper uit, op het potje en zowaar: er kwam pipi uit! En fier dat hij was. Zo fier dat hij terug even ging zitten en, je houdt het niet voor mogelijk maar, nu kwam er ook kaka uit! *Applaus op alle banken*

Voor de volledigheid dien ik er misschien wel bij te vertellen dat hij nadien de rest van de kaka maar in zijn pyjama heeft gedropt (haja, geen pamper meer he…). Maar goed, Rome was ook niet op één dag gebouwd.

Ik ben benieuwd voor vanavond…

Mama heeft de laatste weken wel nogal wat afgezien van de misselijkheid, maar ze slaat er haar wel doorheen. Ik geef ook soms nog eens over, dat is niet zo erg, zolang het maar niet op papa is.

Als alles goed gaat dan word ik grote zus tegen 21 september. Dan heb ik eindelijk iemand om mee te ravotten in de tuin!

Ik heb ook een kleine Zebra gekregen van hem. Mijn papa en mama gaan wel de suikerboontjes opeten. Ik kan dat nog niet, want ik heb nog geen tandjes!