Aangezien we de laatste tijd  heel wat opmerking krijgen (en terecht) over het feit dat het wel al heel lang geleden is dat de site is geüpdatet geweest is, hebben we, alle goede nieuwjaarsvoornemens indachtig, besloten om eens een tandje bij te steken en de opgelopen schade zo goed en zo kwaad het kan in te halen.

Als eerste ‘slachtoffer’ is Saar aan de beurt. De kleine loebas is nu al bijna 5 maand oud, maar er waren tot nog toe nog geen fotootjes van haar op de site verschenen. Maar goed, dan kan iedereen nog eens zien hoe ze er vroeger uitzag (“mo zinnekee oe klein dattie was!”).

We waren net terug van vakantie (nogmaals bedankt voor de gestroomlijnde timing!) en aan de foto’s te zien was het behoorlijk dorstig weer (in de ziekenhuiskamer dan toch) en waren de zwijntjes danig onder de indruk van de nieuwste aanwinst van de Van Autgaerden-clan.

Morgen meer!

Ze is er nu wel al een tijdje, maar we hebben pas nu de tijd gevonden om er een berichtje over te schrijven. Nonkel Koen en Tante Kristien zijn gaan shoppen in Babyland en hebben Saar meegebracht! Een goede keuze wat ons betreft, zeker wat prijs/kwaliteit betreft. Ze moesten wel een paar daagjes langer wachten op de levering, maar dat namen ze er met plezier bij.

De zwijntjes zijn met mama natuurlijk de dag zelf al eens gaan piepen hoe het met dat kleintje (én de mama) gaat. Toen ik ‘s avonds thuis kwam, werd er haast over niets anders gepraat. Dat zat dus wel goed. Toen we de tweede keer op bezoek waren was Jolien maar al te fier dat ze ze al eens mocht vasthouden. Jasper was wat terughoudender, maar dat zal wel aan de warmte en de vermoeidheid gelegen hebben.

Saar is ondertussen al lang terug thuis, maar hier zijn nog wat fotootjes van toen ze nog een écht ukkepukje was.

All right, OK. Met enige vertraging zijn hier dan de eerste fotootjes van Billie.

Op maandag waren we alles nog aan het inpakken en klaarzetten om op een korte midweek vakantie te vertrekken (later meer hierover), toen we plots telefoon kregen van nonkel Bram. Verdacht vroeg naar zijn doen, dus ging er in het achterhoofd al ergens een licht aan en ja hoor: Billie vond dat het tijd was om het knusse, maar krappe plekje in de buik van mama om te ruilen voor een wat ruimer optrekje. We konden wel niet onmiddelllijk naar het ziekenhuis racen, want tante Katrien moest eerst nog een beetje uitrusten. Zo een nachtje doordoen kruipt immers nogal in de kleren. Dit gaf ons gelukkig nog de tijd om eerst verder in te pakken.

‘s Namiddags zijn we hen dan gaan bezoeken en tegen dan konden de zwijntjes toch al half de naam van hun nieuwe nichtje onthouden. Ze waren wel behoorlijk onder de indruk van dat kleine opdondertje dat daar plots uit de lucht kwam gevallen. Jasper was nogal onwennig en durfde haar zelfs nauwelijks aanraken. Gelukkig maakten de lekstokken die klaarstonden de tongen toch al wat losser (no pun intended).

Woensdag is Mare geboren, het dochtertje van Steven en Annelies. Vandaag zijn we eens gaan piepen hoe ze het maakt. Jolien had speciaal de kleertjes aangedaan van toen ze bruidsmeisje was bij Steven en Annelies. Dat vonden ze wel leuk.

We waren daar echter niet alleen, dus was het heel druk op de kamer. Jasper had vooral oog voor de chips en de suikerbonen die her en der te vinden waren. Jolien had er zo naar uitgekeken om onze cadeautjes aan Mare te kunnen geven en ze was dus héél blij toen ze – eindelijk – de speeltjes in het wiegje mocht leggen. Misschien hoopt ze stiekem zelf nog op een klein zusje?

Vandaag mochten mama en ik van de dokters in het ziekenhuis eindelijk naar huis! Joepie, want ik was wel benieuwd hoe mijn parkje en bedje er uit zien!

Mama had ‘s morgens alles al heel gauw ingepakt en dan was het alleen nog wachten op de laatste goedkeuring van de pediater. En op papa natuurlijk, want die was mij eerst gaan inschrijven op het gemeentehuis. Vanaf nu ben ik officieel Tuur Van Deputte!

Tegen de middag mochten we dan naar huis. Er stond wel een beetje wind, maar mama had mij heel warm ingeduffeld. Van het ritje in de auto heb ik wel niet veel gemerkt, maar eens thuis heb ik toch eerst eens goed rondgekeken voor ik mijn parkje heb verkend. Het ziet er hier wel leuk uit.

‘s Namiddags ben ik met mama en papa Jolien van school gaan ophalen. Iedereen is mij toen komen bewonderen en dat vond ik wel leuk. Daarna zijn we dan Jasper bij de onthaalmoeder gaan ophalen. Die was ook heel blij om mij eens te zien.

We zijn nu al twee daagjes verder en zowel mama als Tuur hebben al een beetje kunnen uitrusten. Tuur is voorlopig een echte voorbeeldbaby: op regelmatige tijdstippen goed eten en daartussen veel slapen. Enkel ‘s nachts heeft hij soms een beetje de warmte van mama nodig en kruipt hij bij haar in bed: lekker warm!

Er zijn vandaag weer een heleboel mensen komen kijken, het was heel gezellig! Wie weet komen er morgen ook zoveel mensen? Ze moeten zich in ieder geval haasten, want maandag mogen ze naar huis! Jasper en Jolien kijken al uit naar het moment dat hun kleine broertje in zijn parkje ligt te slapen. Het zal wel moeilijk worden om een beetje stiller te spelen…

Hallo, mijn naam is Tuur. Ik ben vandaag geboren en ben het nieuwe broertje van Jolien en Jasper. Die twee zien er mij dikke kapoenen uit, maar ze zijn ook heel lief. Toen ze mij voor het eerst kwamen bezoeken, hebben ze me heel veel zoentjes gegeven.

Eigenlijk begon het verhaal gisterenavond (woensdag). Mijn mama kreeg toch wel een beetje veel buikpijn en zij en papa besloten dan maar om tegen 23u naar het ziekenhuis te rijden. Het zou waarschijnlijk wel niet voor direct zijn, maar je weet toch maar nooit. Tegen half drie ‘s nachts bleek echter dat het inderdaad niet voor direct zou zijn en werden we vriendelijk doch kordaat verzocht om toch maar eventjes terug naar huis te gaan en daar verder af te wachten.

We zijn dan maar nog eventjes in ons bedje gekropen en tegen ‘s morgens waren we terug een beetje uitgeslapen. Tegen dan was de buikpijn van mama terug begonnen en het deed zelfs al een beetje meer pijn dan de dag voordien. Jolien en Jasper werden met de moeke meegestuurd en mama en papa reden terug naar het ziekenhuis voor een tweede poging.

Deze keer hadden we meer geluk. Tegen half tien waren we in het ziekenhuis en om iets na twaalf was ik er al! Van een snelle jongen gesproken! Bij mijn geboorte woog ik 3,110 kg en was ik 51 cm lang. Maar gelukkig had ik grote honger en wou ik al snel mijn eerste portie melk opdrinken.

Op het bezoek heb ik gelukkig ook niet lang moeten wachten. Moemoe en vava waren samen met grote moemoe het eerst op het appel, maar ja, zij wonen dan ook vlakbij. En iets daarna mocht ik dan voor het eerst kennis maken met mijn broer en zus. Ik denk wel dat ze heel lief voor mij gaan zijn en goed voor me gaan zorgen, net zoals mijn mama en papa.

Mijn peter en mijn meter die zien er ook wel heel leuk uit, alleen praat mijn peter een beetje gek, maar dat vind ik niet zo erg!

Hopelijk komen jullie me allemaal snel eens bewonderen!

Tot gauw!

PS: en vergeet niet te zeggen op wie ik het meeste lijk!

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Jaja, den tam tam zal zijn werk wel al gedaan hebben, maar hier hebben jullie ten minste één van de eerste fotootjes van onze derde spruit. Jullie zullen vast en zeker de verfijnde trekken herkennen die onze andere kinderen ook kenmerkt. Bewegende beelden hebben we niet, maar we kunnen alvast bevestigen dat hij/zij zéér levendig is. Dat belooft dus. De voorzien leveringsdatum is door de dokter vastgesteld op 4 december. We hebben gevraagd of ze wat vroeger konden leveren en ze hebben beloofd dat ze eens gingen kijken.

We’ll keep you posted!

Papa had het huis ook mooi versierd met slingers en balonnen. Vooral Jolien vond dat heel leuk!