Goed, even gedubbelchecked en ik kan bevestigen dat ik hierover nog niets op de site gezet heb. Jasper is nu al een tijdje geleden 5 jaar geworden, dus wordt het stilaan tijd om daar wat fotootjes van online te zwieren. Veel zijn het er echter niet, want blijkbaar was het toen veel te druk om dat fototoestel boven te halen.

Vooral het feestje voor zijn klasgenootjes vond hij geweldig. We hebben toen immers een heuse speurneuzentocht gehouden in de buurt. Ze hebben alle opdrachten tot een goed eind gebracht en hun inspanningen werden beloond met het vinden van een gigantische schat. Benieuwd of er nog zo’n dingen bij ons in de grond steken.

Aan alle voetbaploegen (U7) uit het Pajottenland en omstreken: siddert ende beeft want VK Liedekerke komt er aan om jullie af te drogen!

Ze zullen wel nog een ietsie pietsie moeten oefenen want het voorbije weekend was er een voetbaltoernooi op de heilige grond van de VK. De U7 (Duiveltjes – pluimpjes), hoofdzakelijk bestaand uit net geen 5-jarigen moesten het opnemen tegen andere ploegjes die al minstens één jaar samen voetbalden en dus ook ouder waren dan hen. Het resultaat was er dan ook naar: op drie matchen om en bij de 30 doelpunten binnengekregen en toch wel bij-na ééntje gescoord. Ze hadden trouwens nog nooit een wedstrijd gespeeld dus er echt zwaar aan tillen doet niemand. Ze hebben er alleszins veel plezier aan beleefd en er wacht hen ongetwijfeld een grote toekomst.

Het was wel wat behelpen met de pakjes want die bleken bij nader inzien iets te groot te zijn. Dan maar de mouwen en kousen drie keer omplooien tot alles min of meer op zijn plaats bleef hangen. Binnenkort krijgen ze hun écht tenueke en dat zal al wat comfortabeler zitten.

In de paasvakantie is Jasper voor het eerst gaan voetballen. Samen met nog drie andere klasgenootjes heeft hij zich de longen uit het lijf gelopen en zijn schoenen van zijn voeten getrapt. Aan de traptechniek moet wel nog wat geschaafd worden, maar als het op fysieke kracht en uithouding aankomt is hij zeker één van de betere.

Het seizoen is dan wel gedaan, binnenkort is er nog eens een initiatiedag waar hij ook wel weer van de partij zal zijn. En dan wordt het oefenen tijdens de zomervakantie om er voor te zorgen dat we paraat staan wanneer het nieuwe seizoen begint!

Nu goed, eigenlijk is hij twee weken geleden al vier geworden, maar ik heb pas nu de tijd gehad om er iets van op het net te zwieren. De laatste weken is het immers verschrikkelijk druk geweest.

Vorige week zaterdag was er eerst het feestje voor de oma’s, opa’s en alle tantes en nonkels. Eerst werden de beentjes onder tafel geschoven voor ovenverse taart – van de bakker deze keer. Onze jarige piraat vond het maar wat leuk dat de beeltenis van zijn grote held op een van de taarten stond. Nadien volgde dan het klassieke etentje voor de grote mensen, maar niet nadat de zwijntjes naar dromenland waren vertrokken.

Eergisteren was het dan de beurt aan de klasgenootjes van Jasper. Hij had iedereen uitgenodigd, maar gelukkig hadden er toch een aantal afgezegd. Met elf pagadders was het alleszins druk genoeg, een drie uur durende rollercoaster! Jasper vond het geweldig, maar was wel danig onder de indruk van de stapel cadeau’s die hij gekregen had (en wij nog meer).

Vandaag is Jasper voor de allereerste keer zelf met de fiets naar school gereden. Ik was al bijna vergeten hoe traag dat de eerste dagen/weken ging bij Jolien, maar gelukkig waren we een beetje vroeger dan normaal vertrokken. Jolien moest zich zelf ook regelmatig eens inhouden en wachten tot Jasper terug kwam aansluiten.

Hij is alleszins vol goede moed vertrokken en toen hij de eerste verlichtingspaal was gepasseerd wist hij me vol trots te vertellen dat hij “goed geremd had om er langs te kunnen rijden”. Remmen is immers nog niet zijn sterkste punt aangezien hij eerder de reflex heeft om zijn voeten aan de grond te zetten in plaats van aan de rem te trekken. Maar, zoals men wel eens durft te zeggen, oefening baart kunst en de kleuter die fietste verder…

Halverwege begon hij het dan toch wat lastig te krijgen en dwaalden zijn gedachten af naar wat er zich rondom hem allemaal afspeelde. Waarschijnlijk kwam het door het andere gezichtspunt (het stoeltje achterop zit nu eenmaal hoger), maar plots zag hij blijkbaar dingen die hij anders nooit had gezien. “Eikes, modder!” (naast het fietspad) “Kijk, takken!” (wijzend naar een nog kale struik) “Wow, een traktor!” (die daar wel al een paar weken staat, maar kom).

Al bij al zijn we zonder brokken op school aangekomen. Benieuwd of hij morgen met evenveel zin zal vertrekken.

Papa: “En wat brachten die koningen mee voor Jezus?”

Jolien: “Goud, gierook” en…”

Jasper: “Mieren!”

Papa: “Nee, Jasper, mirre!”

Jolien: “Ja, dat zijn kruiden, om op het vlees te doen.”

Hmm, niet helemaal…

Gelukkig was hij een voorbeeldige klant. Of zijn gedrag het resultaat was van zijn goede opvoeding (ahem) dan wel van een enorme angst voor die blinkende, knippende schaar laten we in het midden. Ook Jasper is, zoals we van hem gewoon zijn, heel flink geweest. Achteraf werden ze dan door de kapper beloond met een lekker koekje.

Zo, nu kunnen ze er weer een tijdje tegen…

Mental note to self: volgende keer moet ik zeker een fototoestel meebrengen! Zo’n voor-na foto zou geweldig geweest zijn…

Gisteren is Jasper 3 jaar geworden. Dit is dus al 1069 (nu ja, eigenlijk al 1070) dagen geleden. Dat loopt al aardig op. Net zoals bij de eerste schooldag een paar weken geleden, was het echter ook Jolien die hier het zenuwachtigst rondliep. Zou dat weer zo een eigenschap zijn die een generatie overslaat?

Tegen 16u30 was het meeste volk al paraat en konden we aan de pakjes beginnen. Jasper was heel blij met alle kleertjes die hij gekregen heeft (hoewel hij het niet echt liet merken), maar het grote pak-de-knikkers-met-de-kikkers spel droeg toch zijn voorkeur uit. Toen hij deze morgen opstond wou hij onmiddellijk terug eens spelen. Toen ík deze morgen opstond wou ik er het liefst zo snel mogelijk terug in kruipen, maar de plicht riep. Geen ontsnappen mogelijk.

Slapen heeft hij trouwens voortreffelijk gedaan (eens hij in slaap lag natuurlijk). In zijn nieuwe bed had hij immers een zee van ruimte en zo in de hoogte slapen heeft ook zo zijn voordelen. Het had echter heel wat voeten in de aarde om het bed op tijd af te krijgen. Wat voor de peters aanvankelijk een klusje leek dat gemakkelijk op een klein uurtje zou gefikst zijn, draaide uit op een volledig vloek- en puzzelnamiddagje. Na een drietal uur stond het bed eindelijk in elkaar en kon onze jarige gaan slapen. Het feit dat er nog een paar vijzen en houten plugs over waren werd handig weggemoffeld door te zeggen ‘dat hij toch nog niet zoveel woog’. Het kan natuurlijk ook zijn dat er gewoon te veel in het zakje staken. We zullen maar van dit laatste uitgaan. Toch bedankt, nonkel Koen en vake!

Ik begin trouwens zo te denken dat het dagelijks voorleeskwartiertje vanaf nu in zijn bed zal plaatsvinden aangezien er hier nu een stikjaloers meisje rondloopt dat ook maar wat graag in zijn bed zit.

We stonden al een tijdje voor een groot trilemma: laten we de jongens hun haar nog wat groeien, doen we het zelf af of gaan we er mee naar de kapper? Tot mama er genoeg van had, Tuur in de stoel zette en gezwind de tondeuse bovenhaalde.

In het begin vond hij het nog grappig, dat gekke lawaai. Tot er meer en meer haartjes in zijn nek neerdwarrelden en die verdomd stevig begonnen te jeuken (mental note: volgende keer handdoek om de schouders!). Gevolg: hysterisch gebrul en gekrijs. Toen mama daarna nog per ongeluk een (heel klein) beetje in zijn oortje knipte, was de maat helemààl vol…

Jasper had het allemaal al zien gebeuren, dus die begon al redelijk ‘opgefokt’ aan zijn scheerbeurt. Maar wat lichte dwang en sterke vaderhanden zorgden uiteindelijk ook bij hem voor een fris kopje. En toegegeven, het ziet er beter uit dan voordien…

Gisteren zijn we voor Jasper een nieuwe fiets gaan kopen zodat hij tijdens de komende zomermaanden goed kan oefenen. Met zijn brommer kan hij al goed racen, maar een fiets met echte trappers, dàt is toch andere koek.

Hij was er heel blij mee (‘k zou het tegendeel maar raar gevonden hebben), maar echt fietsen komt er voorlopig nog niet van. Hij heeft nog niet goed door dat wanneer de ene voet naar beneden gaat, de andere naar boven moet. Voorlopig is het fietsen dus beperkt tot ‘geduwd worden door mama of papa’…

Jolien haar fietsprestaties gaan met rasse mammoetschreden vooruit. Ze waagt zich al aan gevaarlijke stunts.