Vandaag is het driekoningen. Onze twee kleuters leren er al een ganse week over op school. En ze hebben zo elk hun eigen idee over wat die gekke koningen meebrachten voor dat kleine boeleke. Een conversatie aan de ochtendtafel:
Papa: “En wat brachten die koningen mee voor Jezus?”
Jolien: “Goud, gierook” en…”
Jasper: “Mieren!”
Papa: “Nee, Jasper, mirre!”
Jolien: “Ja, dat zijn kruiden, om op het vlees te doen.”
Hmm, niet helemaal…
Het werd zo stilaan weer eens tijd dat we met ons langharig jongenstuig naar de kapper trokken. Hun haar groeide immers al zó ver over hun oren heen, dat ze nóg minder luisterden dan vroeger. Voor Tuur was het de eerste keer en hij was zoals te verwachten nogal onder de indruk van de omstandigheden: een hoge stoel, zo’n gekke schort en dan een kapper die verwoed in zijn kappersbakjes aan het zoeken is naar de juiste schaar. Je zou je voor minder afvragen: “Wat gebeurt er hier toch allemaal?”.
Gelukkig was hij een voorbeeldige klant. Of zijn gedrag het resultaat was van zijn goede opvoeding (ahem) dan wel van een enorme angst voor die blinkende, knippende schaar laten we in het midden. Ook Jasper is, zoals we van hem gewoon zijn, heel flink geweest. Achteraf werden ze dan door de kapper beloond met een lekker koekje.
Zo, nu kunnen ze er weer een tijdje tegen…
Mental note to self: volgende keer moet ik zeker een fototoestel meebrengen! Zo’n voor-na foto zou geweldig geweest zijn…
Gisteren is Jasper 3 jaar geworden. Dit is dus al 1069 (nu ja, eigenlijk al 1070) dagen geleden. Dat loopt al aardig op. Net zoals bij de eerste schooldag een paar weken geleden, was het echter ook Jolien die hier het zenuwachtigst rondliep. Zou dat weer zo een eigenschap zijn die een generatie overslaat?
Tegen 16u30 was het meeste volk al paraat en konden we aan de pakjes beginnen. Jasper was heel blij met alle kleertjes die hij gekregen heeft (hoewel hij het niet echt liet merken), maar het grote pak-de-knikkers-met-de-kikkers spel droeg toch zijn voorkeur uit. Toen hij deze morgen opstond wou hij onmiddellijk terug eens spelen. Toen ík deze morgen opstond wou ik er het liefst zo snel mogelijk terug in kruipen, maar de plicht riep. Geen ontsnappen mogelijk.
Slapen heeft hij trouwens voortreffelijk gedaan (eens hij in slaap lag natuurlijk). In zijn nieuwe bed had hij immers een zee van ruimte en zo in de hoogte slapen heeft ook zo zijn voordelen. Het had echter heel wat voeten in de aarde om het bed op tijd af te krijgen. Wat voor de peters aanvankelijk een klusje leek dat gemakkelijk op een klein uurtje zou gefikst zijn, draaide uit op een volledig vloek- en puzzelnamiddagje. Na een drietal uur stond het bed eindelijk in elkaar en kon onze jarige gaan slapen. Het feit dat er nog een paar vijzen en houten plugs over waren werd handig weggemoffeld door te zeggen ‘dat hij toch nog niet zoveel woog’. Het kan natuurlijk ook zijn dat er gewoon te veel in het zakje staken. We zullen maar van dit laatste uitgaan. Toch bedankt, nonkel Koen en vake!
Ik begin trouwens zo te denken dat het dagelijks voorleeskwartiertje vanaf nu in zijn bed zal plaatsvinden aangezien er hier nu een stikjaloers meisje rondloopt dat ook maar wat graag in zijn bed zit.
We stonden al een tijdje voor een groot trilemma: laten we de jongens hun haar nog wat groeien, doen we het zelf af of gaan we er mee naar de kapper? Tot mama er genoeg van had, Tuur in de stoel zette en gezwind de tondeuse bovenhaalde.
In het begin vond hij het nog grappig, dat gekke lawaai. Tot er meer en meer haartjes in zijn nek neerdwarrelden en die verdomd stevig begonnen te jeuken (mental note: volgende keer handdoek om de schouders!). Gevolg: hysterisch gebrul en gekrijs. Toen mama daarna nog per ongeluk een (heel klein) beetje in zijn oortje knipte, was de maat helemààl vol…
Jasper had het allemaal al zien gebeuren, dus die begon al redelijk ‘opgefokt’ aan zijn scheerbeurt. Maar wat lichte dwang en sterke vaderhanden zorgden uiteindelijk ook bij hem voor een fris kopje. En toegegeven, het ziet er beter uit dan voordien…
Gisteren zijn we voor Jasper een nieuwe fiets gaan kopen zodat hij tijdens de komende zomermaanden goed kan oefenen. Met zijn brommer kan hij al goed racen, maar een fiets met echte trappers, dàt is toch andere koek.
Hij was er heel blij mee (‘k zou het tegendeel maar raar gevonden hebben), maar echt fietsen komt er voorlopig nog niet van. Hij heeft nog niet goed door dat wanneer de ene voet naar beneden gaat, de andere naar boven moet. Voorlopig is het fietsen dus beperkt tot ‘geduwd worden door mama of papa’…
Jolien haar fietsprestaties gaan met rasse mammoetschreden vooruit. Ze waagt zich al aan gevaarlijke stunts.
Recente reacties