Vorige week zaterdag was het terug Jolientjesdag. Moeke had zichzelf voorgenomen om eens educatief uit de hoek te komen en dus had ze een dagje Technopolis ingepland.

Zelf waren we er niet bij, dus echt veel kunnen we er niet over kwijt. Maar dat ze na een paar dagen er nog steeds over bezig is, lijkt me wel een teken te zijn dat ze het nogal plezant gevonden heeft. En aan de foto’s te zien was het inderdaad heel plezierig! Zo heeft ze onder andere een vliegtuig laten crashen, geracet tegen een skelet, kilometers gelopen op de loopband en als een echte brandweerman langs een brandweerpaal naar beneden gegleden.

Zo, de voorbije twee zaterdagen is Jolien haar zesde verjaardag duchtig en uitgebreid gevierd geweest. Vorige week was de familie aan de beurt. Er werd gesmuld van de heerlijke K3-taart en het stoofvlees dat mama klaargemaakt had. De pakjes werden uitgepakt en goedgekeurd!

Deze zaterdag mochten dan de klasgenootjes meevieren. Er hadden op voorhand negen kindjes gezegd dat ze gingen komen. Groot was onze verbazing echter toen er op het moment zelf nog vijf extra opdoken. Help! Het lokaal rampenplan werd afgekondigd, extra stoelen werden aangesleept en in zeven haasten werd nog een extra stapel pannenkoeken gebakken. Gelukkig was het droog weer en konden we de belhamels regelmatig naar buiten sturen, anders zouden we gewoon stapelgek zijn geworden. In de tuin moesten we de ze wel regelmatig weghouden van de vijver. We hadden er nog even aan gedacht om het rooster er tijdelijk terug op te leggen, maar we gingen er van uit dat ze er wel uit zouden blijven. En als we ze genoeg bezig hielden, dan zouden ze er sowieso niet te veel aandacht voor hebben.

De drie uurtjes zijn voorbij gevlogen (‘k heb zelfs nauwelijks de tijd gehad om foto’s te nemen). Al gauw stonden de eerste ouders dus in de tuin om hun kleuters terug op te halen. En natuurlijk moest er net op dat moment ene in de vijver vallen. Op zijn hurken proberen een steen te pakken in de vijver, evenwicht verloren en languit in het water. Na drie seconden spartelen konden we hem als een verzopen kieken uit het water hijsen. Goed geschrokken, maar zonder schade. Gelukkig pasten de kleertjes van Jasper hem nog min of meer…

Hij stond al een tijdje los en sinds vorige week begon hij zelfs serieus te wiebelen in de onderkaak. Een eerste poging om de tand ‘een handje’ te helpen liep woensdag nog op een sisser af, maar gisteren is hij er dan toch eindelijk uit!

Ze kon het wel nog niet over haar hart krijgen om de tand al aan de tandenfee toe te vertrouwen. Eerst moeten immers de klasgenootjes met hun neus op het feit gedrukt wordt dat ook Jolien aan de ‘grote Tandenwissel’ begonnen is. In plaats van onder haar hoofdkussen is de tand dus in een luciferdoosje beland en ze bewaakt haar trofee alsof haar leven er van af hangt. Binnenkort moeten we zelfs op audiëntie als we dat stukje ivoor nog willen te zien krijgen. Het nieuwe zal er wel snel van af zijn, want de volgende tand staat ook al op wankele, euh, wortels.

Ze is zelf al een paar keer naar een verjaardagsfeestje van een klasgenootje mogen gaan, maar vandaag was het eindelijk haar beurt. Vlak na de vakantie heeft ze aan iedereen een uitnodiging gegeven voor haar spetterend verjaardagsfeest en toen begon het aftellen.

Een paar kindjes konden spijtig genoeg niet komen hetgeen het totaal aantal bengels (inclusief zwijntjes) op 12 bracht. Een niet onaardig aantal, maar gelukkig konden we op de hulp van tante Roos rekenen die daarbovenop nog twee vriendinnen had meegebracht die naast kleuterleidster ook nog eens expert-schminkster waren. Alvast een hele dikke merci! Mijn respect voor kleuterleidsters is er alleen maar door gegroeid.

Met kleuters moet je constant in beweging zijn en mag er geen dood moment vallen of ze breken je kot af. Het is dus een drie uur durende rollercoaster-rit geweest, gevuld met spelletjes, poppenkast, pannenkoeken, snoep en veel geroep en plezier. Ik denk dat we met een gerust hart mogen zeggen dat iedereen zich geamuseerd heeft! En voor Jolien mag het volgende week terug haar verjaardag zijn, maar “dan moet iederéén wel komen he!”

Vorig weekend was het weer van dattum. Op zaterdag Jolien haar verjaardagsfeestje voor de familie en op zondag het grote nieuwjaarsfeest bij grote moemoe. Ik denk dat we vanaf volgende week zware afkickverschijnselen mogen verwachten. Ik vraag me af of zo’n cold turkey ook zo lekker is als hetgeen mama ons vorige week heeft voorgeschoteld…

Jolien keek zoals te denken al dagen uit naar haar feestje. Ze kon haar pret dus niet op toen het eindelijk zover was. De cadeautjes werden gesmaakt net zoals de taarten. Nonkel Bram mocht de dag afsluiten door de zwijntjes een paar spannende verhaaltjes voor te lezen vooraleer ze naar dromenland vertrokken.

Zondag vertrokken we dan naar het ‘Verloren Hofke’ om daar met de hele VDK-clan nieuwjaar te vieren. Er waren nog een paar andere kleine (en grote) kindjes dus het was er nogal een drukke bedoening. Na het voorlezen van de nieuwjaarsbrieven zijn we dan nog een beetje van de sneeuw gaan profiteren. Een geluk, want nu schiet er niet veel meer van over.

En vandaag wordt ze dus vijf jaar. Een eerste lustrum! Feest! Kinderchampagne! Vandaag heeft ze lekkere cake meegenomen naar school om aan haar klasgenootjes uit te delen. Zaterdag staat een eerste feestje met de familie op het programma en volgende week komen de klasgenootjes het huis hier verbouwen. Feest!

Papa: “En wat brachten die koningen mee voor Jezus?”

Jolien: “Goud, gierook” en…”

Jasper: “Mieren!”

Papa: “Nee, Jasper, mirre!”

Jolien: “Ja, dat zijn kruiden, om op het vlees te doen.”

Hmm, niet helemaal…

We wisten dat de kleuters van de tweede kleuterklas al af en toe eens op de klascomputer mochten spelen wanneer ze vroeger klaar waren met hun taak. De juf vertelde ons dat dat ook voor Jolien vaak het geval was. Thuis beperkten haar computeractiviteiten zich tot voor kort tot het kijken naar Bumba-filmpjes op Youtube.

Gisteren was ze echter plots bezig op de laptop (zonder dat die aanstond), op zoek naar de letters van haar naam. “Kijk papa, dat is een letter van mijn naam! En daar ook! En die ook!”. Ondergetekende heeft dus dan maar snel de laptop aangezet, Word opgestart, lettergrootte 48, caps lock aan en typen maar. Verbazingwekkend hoe snel ze al die toetsen weet staan, vooral die van haar eigen naam (speciale aandacht ging ook uit naar de ‘Enter’ en ‘Backspace’). “Papa” en “Tuur” was al wat moeilijker om te typen, maar alle begin is moeilijk.

Daarna, om haar wat meer bezig te houden, zijn we eens op zoek gegaan naar wat educatief verantwoorde spelletjes op internet. Zo kwamen we terecht bij dit. We zijn er niet zeker van, maar ze beweerde het te kennen van op school. Indien niet was ze er heel snel mee weg: klikken, slepen, kortom een volleerd kompjoeteraar.

Gisteren zijn we voor Jasper een nieuwe fiets gaan kopen zodat hij tijdens de komende zomermaanden goed kan oefenen. Met zijn brommer kan hij al goed racen, maar een fiets met echte trappers, dàt is toch andere koek.

Hij was er heel blij mee (‘k zou het tegendeel maar raar gevonden hebben), maar echt fietsen komt er voorlopig nog niet van. Hij heeft nog niet goed door dat wanneer de ene voet naar beneden gaat, de andere naar boven moet. Voorlopig is het fietsen dus beperkt tot ‘geduwd worden door mama of papa’…

Jolien haar fietsprestaties gaan met rasse mammoetschreden vooruit. Ze waagt zich al aan gevaarlijke stunts.

Spelen is echter ook niet het enige wat ze daar doen op school. Leren is er ook bij. En het allerbelangrijkste: nieuwe woordjes oppikken. Vandaag kregen we daarvan een mooi voorbeeldje.

“Papa, mama! Jasper en ik zijn vijvertje aan het spelen. De living is de vijver en wij zwemmen daar in rond. Cool he?”

Ik moet zeggen, de woorden “cool he” voor de eerste keer uit een 4-jarige meisjesmond horen komen is nogal een grappige ervaring. We zijn benieuwd wanneer ze met de zwaardere stuff afkomt…