Vorige week zaterdag was het terug Jolientjesdag. Moeke had zichzelf voorgenomen om eens educatief uit de hoek te komen en dus had ze een dagje Technopolis ingepland.

Zelf waren we er niet bij, dus echt veel kunnen we er niet over kwijt. Maar dat ze na een paar dagen er nog steeds over bezig is, lijkt me wel een teken te zijn dat ze het nogal plezant gevonden heeft. En aan de foto’s te zien was het inderdaad heel plezierig! Zo heeft ze onder andere een vliegtuig laten crashen, geracet tegen een skelet, kilometers gelopen op de loopband en als een echte brandweerman langs een brandweerpaal naar beneden gegleden.

Vorige week vrijdag was het oma- en opadag op school. De kleuters hadden zich al wekenlang voorbereid om er voor te zorgen dat alle dansjes perfect synchroon verliepen en alle liedjes klonken als werden ze gezongen door een engelenkoor.

Jammer genoeg kon enkel moeke van de partij zijn, maar gelukkig heeft ze toch heel wat op de gevoelige plaat kunnen vastleggen. Zo kunnen de thuisblijvers en diegenen die niet uitgenodigd waren toch nog meegenieten van het spektakel.

Een paar weken geleden hadden de twee oma’s onder elkaar afgesproken dat ze de zwijntjes nog eens een dagje op sleeptouw gingen nemen. De koude-tenen-ervaring van vorig jaar indachtig, werd er deze keer wijselijk besloten om – indien mogelijk – de buitenlucht niet op te zoeken en voor het warmere binnenspektakel van Plopsa Indoor in Hasselt te opteren.

Aangezien vava de auto die dag nodig had en er bij moeke geen drie stoeltjes naast elkaar op de achterbank konden, mocht mama voor chauffeur spelen en iedereen naar Hasselt brengen. Gelukkig mocht ze dan zelf ook mee binnen.

Onze zwijntjes hebben er de hele dag hun hartje kunnen ophalen. Gezien het park (voor zover je het een park kan noemen) heel compact is opgesteld moesten er geen kilometers afgelegd te worden tussen twee attracties door. Zo konden ze al hun energie kwijt in de attracties zelf. En er was heel wat te beleven: botsauto’s (waar Tuur zijn gevoel voor richting wat kwijt was), een piratenboot, eendjes om in rond te varen, een vuurtoren (waar Jolien de hele zaal bijeen gegibberd heeft – en moeke héél bang was), vliegende fietsen, een grote speelboom,… ‘t Was kortom serieus de moeite!

Aan het eind van de dag stond dan ook nog Piet Piraat hemzelve de kindjes uit te wuiven. Jasper en Jolien hebben hem vrolijk de hand geschud, maar Tuur wist niet onder welke tegel eerst kruipen toen hij de piraat op zich af zag komen.

Vorige vrijdag zijn de zwijntjes samen met mama, moeke en moemoe naar de Efteling geweest. Papa moest werken en mocht dus niet mee. Met z’n allen de auto in en anderhalf uur later stonden ze aan de poorten van het sprookjesbos. Daar trokken de paddenstoelen direct Tuurs aandacht, maar ook de sprookjesboom had veel bijval. Van de draak moesten ze daarentegen niet zoveel hebben…

Eigenlijk kan ik er zelf niet zoveel over zeggen, ik was er zelf immers niet bij (mama zou dit eigenlijk moeten schrijven). Maar wat ik wel begrepen heb, is dat ze héél veel plezier hebben gehad en weinig regen. Tegen de avond aan waren ze wel zodanig afgepeigerd dat ze nauwelijks 500 meter na het uitrijden van de parking al in slaap lagen… Een teken dat het een meer dan geslaagde dag is geweest.

Het schooljaar dan toch. Vandaag zijn onze twee kleuters een dagje naar de grote speeltuin aan de Gavers in Geraardsbergen geweest. Moeke is de kapoentjes samen met Tuur aan school gaan afzetten en heeft er gewacht tot de bus vertrok. Ze heeft nog de nodige moeite met Tuur gehad, want die wou met alle geweld mee op de bus stappen: “Ik wil ook op de bus!” Tja jongen, nog een jaartje wachten en dan mag jij ook mee op schoolreis.

Voor de rest was het de voorbije dagen het weer er niet echt naar om binnen te zitten. Buiten de voetbal, waar ge toch stekezot wordt van die vuvuzela’s, is er toch geen bal op (no pun intended). Zaterdag zijn we nog naar het slotfeest van de dansclub van Jolien geweest. Jammer genoeg waren we net te laat voor haar dansje, maar daarna heeft ze haar schade ruimschoots kunnen inhalen op de kindershow.

En zondag zijn we dan weer gaan plonsen bij moeke en vake. Jolien en Jasper zijn als volleerde waterratten het zwembad nauwelijks uitgekomen. Bij Tuur was het iets minder, want die was eventjes kopje onder gegaan, hetgeen zijn enthousiasme voor roeibootjes, zwemvestjes en water in het algemeen fors deed afnemen. En papa, die ging er natuurlijk weer van uit dat één keer factor 10 op zijn schouders genoeg was om twee uurtjes zorgeloos te kunnen zwemmen, met twee (redelijk) pijnlijke schouders als gevolg.

Maandag hadden Jolien en Jasper een dagje vrijaf. Aangezien papa en mama moesten werken, diende er weer iemand op te draven om een nauwlettend oogje in het zeil te houden. Moemoe en moeke hadden er dan maar niet beter op gevonden om een dagje met hen naar zee te trekken.

Dat het niet zo’n mooi weer ging zijn, daar maalden ze niet echt om. Zolang het maar niet regende en ze op het strand konden spelen, was het al lang goed. Er werd een heel arsenaal aan strand-accessoires meegenomen, gaande van zeefjes in verschillende kleuren tot grote schuppen om enorm diepe putten mee te graven.

Regenen deed het dan misschien niet, maar waaien des te meer, dus was iedereen wel tevreden dat er ‘s middags een warm plekje gevonden werd om lekker te kunnen eten. Jasper had zo’n honger dat hij zowel spaghetti en frietjes moest hebben. Maar ook Jolien heeft haar buikje rond gegeten.

Na nog een hele namiddag geravot te hebben op het strand, werd de dag afgesloten met een pannenkoek om nadien naar huis terug te keren. Ik moet er geen tekeningetje bijmaken om te zeggen dat ze redelijk uitgeteld in hun bed werden gestopt… En ik denk dat de oma’s ook wel goed geslapen zullen hebben die nacht.

Dit weekend was het nog eens schitterend weer en daar hebben we volop van geprofiteerd. Zaterdag hebben de zwijntjes thuis goed kunnen spelen, maar plots kregen we een telefoontje van moeke met de melding dat het water van het zwembad de psychologische drempel van 20° had overschreden. En of we het zondag niet kwamen inhuldigen. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen natuurlijk!

Om toch genoeg opgewarmd aan de rand van het zwembad te staan hebben we ons zondags uitstapje naar moeke en vake tegelijk gecombineerd met een kort fietstochtje. Het was slechts 13 km, maar met een fietsstoeltje en aanhangwagentje inclusief zwijntjes is het hard trappen op de pajotse heuveltjes… Het zwembad was dus meer dan welkom!

Het water bleek uiteindelijk toch niet te fris te zijn. Enkel de zwijntjes zelf vonden het toch nog wat koud. Maar eens dat het echt zomer is zal het zeker wel beter gaan.

Maandag zijn we dan naar moemoe en vava getrokken om, eindelijk, voor het eerst dit jaar te BBQ-en. Het heeft ons goed gesmaakt, maar de zwijntjes waren vooral blij dat ze nog maar eens met water konden spelen. Vooral Jasper vond het kleine zwembad ideaal om zijn springkunsten nog eens op uit te leven.

Na wekenlang aftellen en naar het einde toe een paar slapeloze nachten was het vorige zaterdag eindelijk zover. De grote trek vanuit het donkere Anderlecht naar het fris ruikende Pajottenland met zijn glooiende hellingen en fruitige bieren kon beginnen. Klokslag acht uur (ding dong!) stonden al een hele hoop bereidwillige handen klaar om alles in de huurcamion te stouwen.

De hoofdrolspelers liepen bij momenten kip-zonder-kop-gewijs doorheen het gewriemel van de werkmieren, maar alras vertrok de eerste lading naar het niet zo veraf gelegen Lennik. Beetje bij beetje werd het huis steeds verder leeggehaald en gestript van alle meubels die daar al jaren stonden, maar die nu een nieuw plaatsje kregen in het nieuwe huis (op een paar afgeleefde kasten na).

‘s Middags werd de honger gestild door een heerlijke broodjesmaaltijd. Een simpele sandwich met wat kaas of hesp erop had ook volstaan, maar nee hoor, er moest overal een schijfje tomaat en een blaadje sla op. Niet dat het niet lekker was hoor, integendeel.

Tegen de avond toe was alles dan op zijn (al dan niet tijdelijke) bestemming geraakt en werd ons dockxke bedankt voor bewezen diensten. Er werd getoast op de goede afloop en de nieuwe eettafel werd prompt gebruikt voor een eerste diner: ballekes in tomatensaus. Ge kunt het niet Vlaamser krijgen dan dat.

Herinneringen aan het huis werden niet op de camion geladen of meegegeven met de kringloopwinkel. Die blijven voor altijd in het kopje steken. Waar ze thuis horen. En, verdomme, wat ga ik die parkeerplaats missen op zaterdagavond.

…gaan eten in hun oude huis. Binnen twee weken verhuizen ze immers en volgende week gaan nonkel Bram en tante Katrien gaan skiën. Daarom was het gisteren het uitgelezen moment om nog eens allemaal rond de oude tafel bijeen te kruipen.

Het doet toch een beetje raar wanneer je beseft dat het binnen een paar weken hier helemaal leeg gaat zijn. Moeke is trouwens al serieus haar best aan het doen om er voor te zorgen dat het huis leeg raakt. Zodanig goed dat ze hier en daar glazen en borden heeft moeten bijeen scharrelen om iedereen van spijs en drank te kunnen voorzien. De zwijntjes trokken zich zoals gewoonlijk nergens wat van aan en speelden rustig met het speelgoed dat er (gelukkig in voldoende grote hoeveelheid) nog lag.

Voor diegenen die komen meehelpen, niet vergeten: 27 maart! Breng gerust werkhandschoenen en je goed humeur mee, maar laat die pijnlijke ruggen en knieën maar thuis.

Ok, een beetje later dan verwacht, maar hier is dan eindelijk het verslag van de voorbije feestweek. Drie dagen van pakjes openmaken, plezier maken en (veel) eten en (soms een beetje veel) drinken. Onze zwijntjes zijn zoals gewoonlijk weer overladen met cadeautjes, maar in tegenstelling tot vorig jaar waren er nu verhoudingsgewijs toch meer kleertjes bij hetgeen enkel maar als een positieve evolutie beschouwd kan worden. De logistieke problemen om al dat speelgoed efficiënt op te bergen begonnen immers een lichtelijk onoverzienbare vorm aan te nemen. In hun kleerkasten is gelukkig wel nog plaats.

Deze avond wordt het jaar op gepaste wijze afgesloten door de laatste pakjes die nog onder de kerstboom liggen open te doen. Maar enkel wanneer ze hun nieuwjaarsbrief zonder fout opzeggen. Hopelijk zal het op een minder verlegen manier gebeuren dan vorige week. De mexicaanse griep mag dan op zijn laatste benen lopen, de plankenkoorts daarentegen hield onze twee oudste stevig in zijn greep.