23 juli 2009
“Ze worden toch zo snel groot”, een zin die je vaak hoort wanneer men het over kinderen heeft. En terecht, want groeien als kool doen ze. Als ouder merk je dat natuurlijk niet (of toch veel minder), maar als buitenstaander des te meer.
Wat je als ouder daarentegen wel opmerkt is de vooruitgang die ze boeken. Sommige dingen nemen meer tijd in beslag: leren kruipen of stappen. Andere gaan dan weer razendsnel, zoals het aanleren van nieuwe woordjes of het overnemen van ‘slechte manieren’ van broer of zus.
Voor ons zijn stappen, kruipen en springen de normaalste zaken van de wereld, maar als je naar zo’n kleintje kijkt besef je maar pas hoe moeilijk het is om dat allemaal aan te leren. Zo heeft Tuur zich de laatste dagen toegelegd op het leren in en uit zijn bed te kruipen. Zo’n hoge spijlers zijn inderdaad geen makkie om zomaar over te springen. Beeld je maar eens een hek tot op borsthoogte in. Er zullen er weinig zijn die daar zonder probleem overgeraken. En ook voor hem was dit een moelijke horde.
Maar goed, het is hem uiteindelijk dan toch gelukt. En eens de eerste klip overwonnen, was er geen houden meer aan. In en uit en er terug in en er terug uit, de pret kon niet op. Na een tijdje werd hij dat een beetje moe en verlegde hij zijn grenzen weer een beetje. Vanuit zijn bed kroop hij dan maar op de commode die naast zijn bed staat. Dat was toch een beetje gevaarlijk, dus hebben we dat maar snel uit zijn hoofd gepraat.
Een bijkomend voordeel – hebben we deze morgen mogen ervaren – van dit kunstje is dat we hem ‘s morgens niet meer zelf uit zijn bed moeten halen. Nu kan hij er zelf uit en komt hij mooi zélf de trap af, net zoals grote broer en zus.
Ze worden zo snel groot…
Recente reacties