Het is nu al veel te lang geleden dat we hier nog iets van ons hebben laten horen, maar daar komt nu wel wat verandering in. De foto’s van de reis zijn eindelijk helemaal verwerkt (op een paar details na), en hier krijgen jullie alvast een voorsmaakje. Van de duizenden foto’s die op reis gemaakt zijn hebben we er een dikke 60 voor jullie op de site gezwierd. Indien je zin hebt om de andere ook te zien (én veel te veel tijd hebt), dan kan je gerust eens naar ‘den boek’ komen kijken. Het zal wel nog eventjes duren eer die klaar is, vrees ik.

Reizen naar Normandië is altijd een beetje een risico. Voor het weer dan toch ten minste, want op zich is er daar méér dan genoeg te zien. Gelukkig hadden wij de weergoden aan onze kant, want buiten een paar daagjes regen hebben we daar volop van de zon kunnen genieten!

We zijn heel veel dingen gaan bezoeken: de landingsstranden, Caen, Bayeux, Honfleur, Lisieux, soldatenkerkhoven,… Te veel om op te noemen. Ik zou zeggen, laat de foto’s voor zich spreken!

Deze week zijn we voor een korte midweekvakantie eventjes de grens met de noorderburen overgestoken. De fietsen gingen ook mee, dus mochten we ons eenwielig karretje er nog eens aanhangen. Het duurde even eer we terug doorhadden hoe we de fietsen secuur moesten vastmaken, maar we konden al snel op weg. Gelukkig had Billie besloten om die ochtend haar hoofd aan en door het venster te steken. Anders mochten we in het midden van de week misschien al terugkeren.

De volgende dag was het stralend weer. In de voormiddag zijn we eerst naar de kinderboerderij geweest waar Jasper zijn hartje weer kon ophalen want er waren heel wat geitjes om mee te spelen. We hadden ons trouwens ook voorgenomen om Jasper te leren fietsen zonder zijwieltjes deze vakantie, dus hebben we hem de hele voormiddag op zijn fietsje gezet. Niet gemakkelijk om daar de hele tijd naast te lopen om hem vast te houden.

‘s Namiddags hebben we een korte fietstocht gemaakt. Jammer genoeg waren we, ondanks een kaart van de omgeving al snel de weg kwijt, maar uiteindelijk zijn we zonder al te veel ongelukken (maar wel met een stevige kopwind) terug thuis geraakt. Jolien heeft de hele rit zonder veel morren uitgereden, daar kunnen we alleen maar fier over zijn. Jasper en Tuur daarentegen zaten in de fietskar, gezellig ruzie makend. Uiteindelijk werden ze daar zelf zò moe van dat ze er van in slaap vielen.

Woensdagvoormiddag gingen de zwijntjes buiten even wat hout sprokkelen voor de open haard. Groot was onze verbazing echter toen we plots Jasper voorbij zagen rijden, op twee wieltjes. Meneer had zichzelf eventjes leren fietsen!

Daarna zijn we voor de eerste keer naar het zwembad getrokken. Eerst in de kleine, dan in de grote, donkere schuifaf en als klap op de vuurpijl de wildwaterbaan. Dat vonden ze zodanig geweldig dat we hier wel 10 keer zijn in gegaan. Tuur was in het begin nog wat angstig, maar nadat hij een eerste keer van de glijbaan gegaan was (samen met papa), smolt die angst weg als sneeuw voor de zon. En het kolkende water van de wildwaterbaan vond hij al helemaal de max.

Donderdag zijn we in de voormiddag nog eventjes gaan minigolfen. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar de zwijntjes hebben zich toch goed geamuseerd. Hier en daar hebben we wel een oogje moeten toeknijpen toen een balletje een klein beetje in de goede richting werd geduwd. In de namiddag zijn we dan nog maar eens gaan zwemmen, kwestie van te zien of het water in de wildwaterbaan nog steeds zo wild was.

Een geslaagde vakantie die naar meer smaakt!

Een paar weken geleden hadden de twee oma’s onder elkaar afgesproken dat ze de zwijntjes nog eens een dagje op sleeptouw gingen nemen. De koude-tenen-ervaring van vorig jaar indachtig, werd er deze keer wijselijk besloten om – indien mogelijk – de buitenlucht niet op te zoeken en voor het warmere binnenspektakel van Plopsa Indoor in Hasselt te opteren.

Aangezien vava de auto die dag nodig had en er bij moeke geen drie stoeltjes naast elkaar op de achterbank konden, mocht mama voor chauffeur spelen en iedereen naar Hasselt brengen. Gelukkig mocht ze dan zelf ook mee binnen.

Onze zwijntjes hebben er de hele dag hun hartje kunnen ophalen. Gezien het park (voor zover je het een park kan noemen) heel compact is opgesteld moesten er geen kilometers afgelegd te worden tussen twee attracties door. Zo konden ze al hun energie kwijt in de attracties zelf. En er was heel wat te beleven: botsauto’s (waar Tuur zijn gevoel voor richting wat kwijt was), een piratenboot, eendjes om in rond te varen, een vuurtoren (waar Jolien de hele zaal bijeen gegibberd heeft – en moeke héél bang was), vliegende fietsen, een grote speelboom,… ‘t Was kortom serieus de moeite!

Aan het eind van de dag stond dan ook nog Piet Piraat hemzelve de kindjes uit te wuiven. Jasper en Jolien hebben hem vrolijk de hand geschud, maar Tuur wist niet onder welke tegel eerst kruipen toen hij de piraat op zich af zag komen.

We zijn dan wel al sinds zondag terug, maar ik heb vandaag pas de tijd gevonden om een verslagje, samen met een aantal fotootjes, online te zwieren.

Na twee jaar geleden centraal Duitsland en vorig jaar Noord-Duitsland te hebben bezocht, leek het ons de logica zelve om dit jaar eens Zuid-Duitsland aan te doen. En wie Zuid-Duitsland zegt, die denkt natuurlijk aan de Bodensee, Garmisch-Partenkirchen, Berchtesgaden, maar ook – en vooral – aan het Zwarte Woud. En wil het nu potverdekke toch ne keer lukken dat wij nu net dààr naartoe zijn getrokken?

Na een reis van ongeveer zeven uur (op het einde waren we immers een beetje verloren gereden) kwamen we aan op ons vakantieverblijf: een boerderij (quasi) bovenop een berg. Rondom ons niets anders te zien dan velden, bossen en koeien. Ons appartement was ruim, gezellig en gerieflijk en voor de zwijntjes was er buiten zelfs een heuse speeltuin, mét reuze trampoline en zwembad. Gesprongen dat ze hebben!

De boerderij-activiteiten waren al een paar maanden geleden teruggeschroefd, maar er liepen toch nog een paar koeien rond. Gelukkig waren er ook nog diertjes op maat van de zwijntjes. Ze hebben heel de vakantie kunnen spelen met de geitjes, konijntjes, poezen en Lily de hond. Jasper ging in het begin volledig op in zijn rol van geitenfluisteraar. Naar het eind van de vakantie werd dat meer de konijnenfolteraar, maar daar zullen we het wel een andere keer over hebben.

Er waren ook heel wat mooie dingen te zien. De hoogste waterval van Duitsland in Triberg, de hoogste berg van het Zwarte Woud -de Feldberg – van waarop je (bij extreem goed weer) zelfs de Mont Blanc kan zien, de grootste koekoeksklok van de wereld (zeker drie stuks!), de Titisee,… Ook leuk is dat je op weg naar al deze dingen vaak ook heel wat knappe vergezichten tegenkomt. We konden wel verstaan waarom we hier véél meer niet-Duitse nummerplaten tegenkwamen dan de vorige jaren.

De fotootjes hieronder geven natuurlijk maar een beperkt beeld van wat we allemaal gezien hebben. Maar wanneer de fotoboek klaar is, moet je maar eens komen kijken. ‘t Is de moeite geweest.

Het schooljaar dan toch. Vandaag zijn onze twee kleuters een dagje naar de grote speeltuin aan de Gavers in Geraardsbergen geweest. Moeke is de kapoentjes samen met Tuur aan school gaan afzetten en heeft er gewacht tot de bus vertrok. Ze heeft nog de nodige moeite met Tuur gehad, want die wou met alle geweld mee op de bus stappen: “Ik wil ook op de bus!” Tja jongen, nog een jaartje wachten en dan mag jij ook mee op schoolreis.

Voor de rest was het de voorbije dagen het weer er niet echt naar om binnen te zitten. Buiten de voetbal, waar ge toch stekezot wordt van die vuvuzela’s, is er toch geen bal op (no pun intended). Zaterdag zijn we nog naar het slotfeest van de dansclub van Jolien geweest. Jammer genoeg waren we net te laat voor haar dansje, maar daarna heeft ze haar schade ruimschoots kunnen inhalen op de kindershow.

En zondag zijn we dan weer gaan plonsen bij moeke en vake. Jolien en Jasper zijn als volleerde waterratten het zwembad nauwelijks uitgekomen. Bij Tuur was het iets minder, want die was eventjes kopje onder gegaan, hetgeen zijn enthousiasme voor roeibootjes, zwemvestjes en water in het algemeen fors deed afnemen. En papa, die ging er natuurlijk weer van uit dat één keer factor 10 op zijn schouders genoeg was om twee uurtjes zorgeloos te kunnen zwemmen, met twee (redelijk) pijnlijke schouders als gevolg.

Een weekje er tussenuit kan deugd doen. Mama en onze twee oudste zwijntjes hebben er dus goed van geprofiteerd, vorige week. Om het geruzie ietwat binnen de perken te houden had mama een heus stempelsysteem op poten gezet. Zo werden er stempeltjes uitgedeeld wanneer ze flink opruimden, ze geen ruzie maakten of als ze flink aan tafel zaten terwijl er gegeten werd. En het moet gezegd, het grootste deel van de tijd leek het toch goed te werken. Ze waren maar wat fier wanneer ze 5 stempeltjes kregen, want dat betekende dat ze nog een extra sticker kregen. En iedereen zou toch alles voor een sticker doen, nee?

Jammer genoeg moest er af en toe toch wat stoom afgelaten worden, wat dan resulteerde in een dramatisch verminderde stempeltjesopbregst. Maar ja, de boog kan niet altijd gespannen staan zeker?

Gisteren was het trouwens nog vrij mooi weer en hebben ze er nog eens van geprofiteerd om (eventjes) buiten te spelen. Ze hebben dan tegelijkertijd de tijd genomen om de pitten van de pompoen (die mama gebruikt had om pompoensoep te maken) te planten in het gras. Wie weet hebben we volgend jaar dus een pompoentuin!

Moin! (‘Hallo’ in het plattdüütsch)

We zijn nu toch al twee dagen terug van onze vakantie in Apen, dus wordt het stilaan tijd om eens een verslag uit te brengen. Dit lieflijke dorpje ligt in Oost-Friesland. Voor al diegenen die niet hebben opgelet in de lessen aardrijkskunde vroeger, dat ligt in Duitsland, maar grenst logischerwijs aan Friesland in Nederland. Een prachtig groene, vlakke streek, die zich uitermate leent tot fiets- en wandeltochten. Vandaar dat we ons voor de reis een fietskar hebben aangeschaft waarmee we onze fietsen konden meenemen.

Het appartement was heel knus en voorzien van alle comfort. De omgeving rond het huisje was voor onze zwijntjes ook zeer geschikt. Ze konden vrijelijk rondlopen zonder dat we ons al te veel zorgen moesten maken om rondrijdende wagens. Een schommel en twee zandbakken waren voldoende om hen bezig te houden.

Oost-Friesland is gelukkig meer dan wandelen en fietsen. Er valt ook heel wat anders te beleven: de kleine stadjes Leer en Emden met elk hun typische Altstadt. De vele molens (oude en nieuwe) en klapbruggen over de veenkanaaltjes. De Hanzestad Bremen (hoewel dat niet meer Oost-Friesland is, maar het lag toch binnen auto-bereik) en Wilhelmshaven (waar we met zijn allen in een echte duikboot hebben gezeten – die wel op het droge stond, maar kom). Het waddeneiland Langeoog met zijn mooie strand, harde kopwind (lastig met de fiets voor mama) en zeehonden. De scheefste toren ter wereld (schever dan die van Pisa) in Suurhusen waar je zeeziek wordt door enkel langs de toren heen te lopen. De fotogenieke vuurtoren in Pilsum. De toeristenval van Bad Zwischenahn (zeg dat meer eens 10x na elkaar zonder fout!), maar wel met een mooi meer. Enzoverder, enzoverder. Onze fotoboek over de reis is al volop in ontwikkeling. Hier krijgen jullie alvast een voorsmaakje!

Sinds gisteren zijn we terug van onze twee weken durende vakantie in het verre Duitsland. Nu ja, hoop en al 500 km ver, dat valt dus toch nog mee. We zijn daar in de mooie streek rond het beruchte Teutoburgerwald terecht gekomen, op een 70-tal kilometer van Hannover. Papa zijn Duits was blijkbaar een beetje vastgeroest, maar we hebben dan uiteindelijk toch nog het sleuteltje van ons huisje kunnen bemachtigen. Huis en tuin gezien en goedgekeurd…

We zijn er heel veel dingen gaan bekijken, haast elke (namid)dag waren we op pad. Gelukkig moesten we nooit echt ver rijden om iets te kunnen gaan bekijken, dat was vorig jaar wel anders. We zijn naar veel mooie stadjes – met de obligate vakwerkhuizen – gaan kijken, maar ook andere dingen. We zijn zelfs gaan stappen in het grote kabouterbos (waar Jasper het huisje van een kabouter zonder wroeging tot moes trapte)! Het weer was er, laat ons zeggen, goed. Niet te warm, niet te koud. Af en toe zon, af en toe regen. Typisch Belgisch/Duits weer dus. Mama had misschien wat meer zon willen zien, maar de rest trok er zich niet te veel van aan. Tuur heeft trouwens zijn eerste tandje gekregen op reis! Knap he?

Volgend jaar terug? Wie weet? Bis bald!

Dit weekend was het carnaval in Aalst, maar vorige week was het carnaval in de school van Jolien! Ze was verkleed als een fee-prinses en zorgde met haar toverstaf voor heel wat blije gezichtjes in de klas. De andere kindjes waren ook verkleed: Bob de Bouwer, Sneeuwwitje (2x), een cowboy, piraat en nog veel meer. In de namiddag zijn ze zelfs in een heuse carnavalstoet door de straten getrokken.

Nu is het een weekje vakantie dus kan iedereen (behalve mama dan, en papa want die moet werken) een beetje uitrusten. Hopelijk dat iedereen binnenkort van zijn snotneus af is, want dat begint nu toch wel al eventjes te duren! Jasper begint ook al interesse te tonen voor het potje en Tuur begint al af en toe eens te glimlachen! Leuk!

We zijn nu al een weekje terug van vakantie dus wordt het tijd dat er nog eens wat fotootjes op deze site gedropt worden. Bij deze.

Het was er heel leuk, al viel het weer eigenlijk soms een beetje tegen. Maar langs de andere kant was het zo ten minste niet te warm en konden we lekker veel buiten spelen!

We zijn ook veel dingetjes gaan bekijken. Wat juist, dat moet je maar aan papa en mama vragen. Het was alleszins de moeite waard. En oh ja, papa heeft zijn flesjes wijn gevonden. Het was wel geen St-Estephe, maar het kan er zeker mee door!