Een historische dag vandaag. Mama heeft haar jongste, als laatste, het ouderlijk huis zien verlaten. Gelukkig stond hij een drietal uur later terug voor de deur. Als een echte kleuter.

Ze waren al een tweetal weken de dagen aan het aftellen -tot grote ergernis van mama-  en vandaag was het dan eindelijk zover. De eerste schooldag van het seizoen 2010-2011. Een halve dag weliswaar, maar ideaal als opwarmertje. De echte test volgt dus morgen.

Tuur was een beetje onder de indruk. Allemaal rondlopende kinderen, druk babbelende en zenuwachtige ouders en dan nog eens muziek er bovenop. Ook Jasper wist niet goed waarheen kijken. Jolien was echter al na pakweg 10 seconden niet meer te bespeuren, maar werd gelukkig even later gespot bij haar vriendinnen die ze toch wel een paar weken heeft moeten missen.

Toen de bel ging, gingen ze allemaal mooi in de rij staan, zonder traantjes. Nu ja, enkel mama was een beetje geëmotioneerd toen ze besefte dat ook Tuur de eerste grote stap in zijn schoolcarrière heeft gezet. Eens binnen in de klas stoof hij wel direct naar de hoek met het speelgoed en begon hij direct alles te inspecteren.

Tegen 11u mochten de ouders dan terug opdraven want de hele school had een kleine verrassing voorbereid. Het jaarthema van de school is ‘Geef me de ruimte’ en daarom werd er door elk kind een ballon (mét kaartje) opgelaten. Kijk dus maar goed of er geen in uw tuin beland is, er valt immers een prijs te winnen!

Tuur gaf ons aan tafel spontaan een geheel aparte samenvatting én eigen interpretatie van een spannend verhaal van Piet Piraat. Even de achtergrond schetsen.

Piet Piraat en zijn maatjes brengen de nacht door op een onbewoond eiland. ‘s Nachts wordt Steven Stil wakker door een vreemd geluid. Hij denkt een klauw van een monster uit het struikgewas te zien komen en maakt de anderen wakker. Ze zijn allemaal doodsbang tot ze merken dat de klauw eigenlijk een tak van de struik is. *Hilariteit alom*

Er wordt nog gauw een zijsprongetje gemaakt naar een ander verhaaltje waarbij Steven Stil vriendjes wordt met een straathondje in de haven (die ze dan later op de boot verwarren voor een weerwolf, maar dit terzijde).

Vorige vrijdag zijn de zwijntjes samen met mama, moeke en moemoe naar de Efteling geweest. Papa moest werken en mocht dus niet mee. Met z’n allen de auto in en anderhalf uur later stonden ze aan de poorten van het sprookjesbos. Daar trokken de paddenstoelen direct Tuurs aandacht, maar ook de sprookjesboom had veel bijval. Van de draak moesten ze daarentegen niet zoveel hebben…

Eigenlijk kan ik er zelf niet zoveel over zeggen, ik was er zelf immers niet bij (mama zou dit eigenlijk moeten schrijven). Maar wat ik wel begrepen heb, is dat ze héél veel plezier hebben gehad en weinig regen. Tegen de avond aan waren ze wel zodanig afgepeigerd dat ze nauwelijks 500 meter na het uitrijden van de parking al in slaap lagen… Een teken dat het een meer dan geslaagde dag is geweest.

Het was alweer eens een hele tijd geleden, maar gisteren werden we verwacht op de grote Van Autgaerden-BBQ. De weergoden waren ons uiterst gunstig gezind want een stralende zon en zomerse temperaturen vielen ons ten deel.  De barbecue-goden daarentegen hadden het minder met ons op, maar dankzij de nodige smeekbeden, aflaten en vakkundig gewapper met al waarmee er te wapperen viel, konden we uiteindelijk toch nog ons buikje rondeten.

Onze pagadders hebben zich zeker niet verveeld, want er liepen meer dan genoeg leeftijdsgenootjes rond. Het duurde wat eer het ijs gebroken werd, maar daarna was het dolle pret.

We zijn dan wel al sinds zondag terug, maar ik heb vandaag pas de tijd gevonden om een verslagje, samen met een aantal fotootjes, online te zwieren.

Na twee jaar geleden centraal Duitsland en vorig jaar Noord-Duitsland te hebben bezocht, leek het ons de logica zelve om dit jaar eens Zuid-Duitsland aan te doen. En wie Zuid-Duitsland zegt, die denkt natuurlijk aan de Bodensee, Garmisch-Partenkirchen, Berchtesgaden, maar ook – en vooral – aan het Zwarte Woud. En wil het nu potverdekke toch ne keer lukken dat wij nu net dààr naartoe zijn getrokken?

Na een reis van ongeveer zeven uur (op het einde waren we immers een beetje verloren gereden) kwamen we aan op ons vakantieverblijf: een boerderij (quasi) bovenop een berg. Rondom ons niets anders te zien dan velden, bossen en koeien. Ons appartement was ruim, gezellig en gerieflijk en voor de zwijntjes was er buiten zelfs een heuse speeltuin, mét reuze trampoline en zwembad. Gesprongen dat ze hebben!

De boerderij-activiteiten waren al een paar maanden geleden teruggeschroefd, maar er liepen toch nog een paar koeien rond. Gelukkig waren er ook nog diertjes op maat van de zwijntjes. Ze hebben heel de vakantie kunnen spelen met de geitjes, konijntjes, poezen en Lily de hond. Jasper ging in het begin volledig op in zijn rol van geitenfluisteraar. Naar het eind van de vakantie werd dat meer de konijnenfolteraar, maar daar zullen we het wel een andere keer over hebben.

Er waren ook heel wat mooie dingen te zien. De hoogste waterval van Duitsland in Triberg, de hoogste berg van het Zwarte Woud -de Feldberg – van waarop je (bij extreem goed weer) zelfs de Mont Blanc kan zien, de grootste koekoeksklok van de wereld (zeker drie stuks!), de Titisee,… Ook leuk is dat je op weg naar al deze dingen vaak ook heel wat knappe vergezichten tegenkomt. We konden wel verstaan waarom we hier véél meer niet-Duitse nummerplaten tegenkwamen dan de vorige jaren.

De fotootjes hieronder geven natuurlijk maar een beperkt beeld van wat we allemaal gezien hebben. Maar wanneer de fotoboek klaar is, moet je maar eens komen kijken. ‘t Is de moeite geweest.

Het schooljaar dan toch. Vandaag zijn onze twee kleuters een dagje naar de grote speeltuin aan de Gavers in Geraardsbergen geweest. Moeke is de kapoentjes samen met Tuur aan school gaan afzetten en heeft er gewacht tot de bus vertrok. Ze heeft nog de nodige moeite met Tuur gehad, want die wou met alle geweld mee op de bus stappen: “Ik wil ook op de bus!” Tja jongen, nog een jaartje wachten en dan mag jij ook mee op schoolreis.

Voor de rest was het de voorbije dagen het weer er niet echt naar om binnen te zitten. Buiten de voetbal, waar ge toch stekezot wordt van die vuvuzela’s, is er toch geen bal op (no pun intended). Zaterdag zijn we nog naar het slotfeest van de dansclub van Jolien geweest. Jammer genoeg waren we net te laat voor haar dansje, maar daarna heeft ze haar schade ruimschoots kunnen inhalen op de kindershow.

En zondag zijn we dan weer gaan plonsen bij moeke en vake. Jolien en Jasper zijn als volleerde waterratten het zwembad nauwelijks uitgekomen. Bij Tuur was het iets minder, want die was eventjes kopje onder gegaan, hetgeen zijn enthousiasme voor roeibootjes, zwemvestjes en water in het algemeen fors deed afnemen. En papa, die ging er natuurlijk weer van uit dat één keer factor 10 op zijn schouders genoeg was om twee uurtjes zorgeloos te kunnen zwemmen, met twee (redelijk) pijnlijke schouders als gevolg.

Zondag was het vaderdag. En dat we het geweten hebben! De zwijntjes waren zoals gewoonlijk weer vroeg opgestaan en stonden op het punt mij wakker te maken om hun cadeautjes af te geven. Gelukkig kon mama net op tijd tussenkomen om me zo toch nog een half uurtje respijt te geven.

Nadien was er echter geen houden meer aan en moest en zou ik hun cadeautjes opendoen: twee mooi bewerkte kussenslopen. Jasper en Jolien hadden zelfs nog een mooi gedichtje voorbereid. En Tuur mocht het cadeautje van mama afgeven: een mini MP3 spelertje. Handig voor tijdens het lopen…

Vorige vrijdag was het bij Jolien & Jasper schoolfeest. De ouders werden vanaf 17u uitgenodigd op een eetfestijn en daarna vergast op een paar leuke dansjes. Eerst kwamen de kleuters aan bod en nadien was er een soort vrij podium waar iedereen die dat wou zich voor een paar minuten de ‘ster op de dansvloer’ kon voelen.

Ik weet trouwens niet hoe dat bij de andere ouders zit, maar bij mijn weten werken de meeste mensen (minstens) tot 17u of zijn ze dan pas op weg naar huis. Met permissie van de baas dus wat vroeger vertrokken op het werk, ondertussen hopend dat de treinen deze keer eens wél op tijd zouden rijden.

Het weer was fantastisch, dus werd er voor gekozen om de dansjes buiten op de speelplaats te laten doorgaan. Op zich een goede keuze, maar met toch één minpuntje. Aangezien er niet echt een podium was, ontstond er toch een redelijk gedrum om de beste plaatsen vooraan te bemachtigen. Nadat iedereen dan eindelijk klaarstond met zijn (foto)camera of telefoon, kon de show beginnen…

Zondag heeft mama ook met haar ploeg aan een volleybal tornooitje deelgenomen. We zijn heel hard voor haar gaan supporteren, maar jammer genoeg hebben ze de finale net verloren. Spijtig, maar niet getreurd: de opvolging is verzekerd.

Maandag hadden Jolien en Jasper een dagje vrijaf. Aangezien papa en mama moesten werken, diende er weer iemand op te draven om een nauwlettend oogje in het zeil te houden. Moemoe en moeke hadden er dan maar niet beter op gevonden om een dagje met hen naar zee te trekken.

Dat het niet zo’n mooi weer ging zijn, daar maalden ze niet echt om. Zolang het maar niet regende en ze op het strand konden spelen, was het al lang goed. Er werd een heel arsenaal aan strand-accessoires meegenomen, gaande van zeefjes in verschillende kleuren tot grote schuppen om enorm diepe putten mee te graven.

Regenen deed het dan misschien niet, maar waaien des te meer, dus was iedereen wel tevreden dat er ‘s middags een warm plekje gevonden werd om lekker te kunnen eten. Jasper had zo’n honger dat hij zowel spaghetti en frietjes moest hebben. Maar ook Jolien heeft haar buikje rond gegeten.

Na nog een hele namiddag geravot te hebben op het strand, werd de dag afgesloten met een pannenkoek om nadien naar huis terug te keren. Ik moet er geen tekeningetje bijmaken om te zeggen dat ze redelijk uitgeteld in hun bed werden gestopt… En ik denk dat de oma’s ook wel goed geslapen zullen hebben die nacht.

Dit weekend was het nog eens schitterend weer en daar hebben we volop van geprofiteerd. Zaterdag hebben de zwijntjes thuis goed kunnen spelen, maar plots kregen we een telefoontje van moeke met de melding dat het water van het zwembad de psychologische drempel van 20° had overschreden. En of we het zondag niet kwamen inhuldigen. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen natuurlijk!

Om toch genoeg opgewarmd aan de rand van het zwembad te staan hebben we ons zondags uitstapje naar moeke en vake tegelijk gecombineerd met een kort fietstochtje. Het was slechts 13 km, maar met een fietsstoeltje en aanhangwagentje inclusief zwijntjes is het hard trappen op de pajotse heuveltjes… Het zwembad was dus meer dan welkom!

Het water bleek uiteindelijk toch niet te fris te zijn. Enkel de zwijntjes zelf vonden het toch nog wat koud. Maar eens dat het echt zomer is zal het zeker wel beter gaan.

Maandag zijn we dan naar moemoe en vava getrokken om, eindelijk, voor het eerst dit jaar te BBQ-en. Het heeft ons goed gesmaakt, maar de zwijntjes waren vooral blij dat ze nog maar eens met water konden spelen. Vooral Jasper vond het kleine zwembad ideaal om zijn springkunsten nog eens op uit te leven.