De goede man zit zelf al twee maand terug in het hopelijk iets minder koude Spanjeland te genieten van zijn welverdiende rust, maar hier zijn dan eindelijk de fotootjes van het voorbije Sinterklaasfeest. Onze zwijntjes hebben het er alleszins weer eens goed van kunnen pakken, want de sint was hun opnieuw uiterst goed gezind door op maar liefst drie verschillende plaatsen cadeautjes te gaan droppen. Het was dus een gerace en gecross van jewelste om op tijd overal te geraken. Maar plezier hebben ze des te meer gehad.

OK, OK, Tuur werd vier. Ondertussen al bijna twee maand geleden. Ik wéét het.  Maar hé, door omstandigheden gaat zijn verjaardagsfeestje voor de klasgenootjes pas binnen twee weken door, dus ben ik eigenlijk te vroeg. Na! Nu gij.

In tegenstelling tot Jolien een paar weken geleden was Tuur net iets minder bezig met zijn volgende jaarwende. Hij zag wel uit naar de cadeautjes en de taart, maar toch wel een heel pak minder extreem dan grote zus. En uiteindelijk was voor hem maar één enkel cadeautje van tel: zijn Mega Toby-pak. Het pak waarin elke kleuter plotsklaps minstens een halve meter groter wordt en over schijnbaar onoverwinnelijke krachten beschikt. En of hij de boel wel even op orde ging zetten. De denkbeeldige sonische schokgolven vlogen ons rond de oren en alle boeven in huis werden een voor een ingerekend. Gelukkig was het daarna bedtijd voor onze superheld. Benieuwd of hij die nacht van Mega Mindy gedroomd zou hebben…

Begin november zijn we, profiterend van een laatste schraal herfstzonnetje, de nieuwe speeltuin in het bos eens gaan verkennen. Die stond er al een tijdje, maar we waren er tot dan toe nog niet geraakt. Tegelijk konden we dan nog profiteren van de laatste mooie herfstkleuren.

Ons guitig trio stortte zich vol overgave op hun inspectieronde en al na korte tijd luidde het verdict eensgezind: “keicool!”.  Een ‘spinneweb’ om in te klimmen, een hindernissen parcours en een wip voor vier waren ruimschoots voldoende om dat kleine kinderhart sneller te doen slaan. En het moet gezegd, het zag er meer dan deftig uit.

Goed, even gedubbelchecked en ik kan bevestigen dat ik hierover nog niets op de site gezet heb. Jasper is nu al een tijdje geleden 5 jaar geworden, dus wordt het stilaan tijd om daar wat fotootjes van online te zwieren. Veel zijn het er echter niet, want blijkbaar was het toen veel te druk om dat fototoestel boven te halen.

Vooral het feestje voor zijn klasgenootjes vond hij geweldig. We hebben toen immers een heuse speurneuzentocht gehouden in de buurt. Ze hebben alle opdrachten tot een goed eind gebracht en hun inspanningen werden beloond met het vinden van een gigantische schat. Benieuwd of er nog zo’n dingen bij ons in de grond steken.

Aangezien we de laatste tijd  heel wat opmerking krijgen (en terecht) over het feit dat het wel al heel lang geleden is dat de site is geüpdatet geweest is, hebben we, alle goede nieuwjaarsvoornemens indachtig, besloten om eens een tandje bij te steken en de opgelopen schade zo goed en zo kwaad het kan in te halen.

Als eerste ‘slachtoffer’ is Saar aan de beurt. De kleine loebas is nu al bijna 5 maand oud, maar er waren tot nog toe nog geen fotootjes van haar op de site verschenen. Maar goed, dan kan iedereen nog eens zien hoe ze er vroeger uitzag (“mo zinnekee oe klein dattie was!”).

We waren net terug van vakantie (nogmaals bedankt voor de gestroomlijnde timing!) en aan de foto’s te zien was het behoorlijk dorstig weer (in de ziekenhuiskamer dan toch) en waren de zwijntjes danig onder de indruk van de nieuwste aanwinst van de Van Autgaerden-clan.

Morgen meer!

Het is nu al veel te lang geleden dat we hier nog iets van ons hebben laten horen, maar daar komt nu wel wat verandering in. De foto’s van de reis zijn eindelijk helemaal verwerkt (op een paar details na), en hier krijgen jullie alvast een voorsmaakje. Van de duizenden foto’s die op reis gemaakt zijn hebben we er een dikke 60 voor jullie op de site gezwierd. Indien je zin hebt om de andere ook te zien (én veel te veel tijd hebt), dan kan je gerust eens naar ‘den boek’ komen kijken. Het zal wel nog eventjes duren eer die klaar is, vrees ik.

Reizen naar Normandië is altijd een beetje een risico. Voor het weer dan toch ten minste, want op zich is er daar méér dan genoeg te zien. Gelukkig hadden wij de weergoden aan onze kant, want buiten een paar daagjes regen hebben we daar volop van de zon kunnen genieten!

We zijn heel veel dingen gaan bezoeken: de landingsstranden, Caen, Bayeux, Honfleur, Lisieux, soldatenkerkhoven,… Te veel om op te noemen. Ik zou zeggen, laat de foto’s voor zich spreken!

Aan alle voetbaploegen (U7) uit het Pajottenland en omstreken: siddert ende beeft want VK Liedekerke komt er aan om jullie af te drogen!

Ze zullen wel nog een ietsie pietsie moeten oefenen want het voorbije weekend was er een voetbaltoernooi op de heilige grond van de VK. De U7 (Duiveltjes – pluimpjes), hoofdzakelijk bestaand uit net geen 5-jarigen moesten het opnemen tegen andere ploegjes die al minstens één jaar samen voetbalden en dus ook ouder waren dan hen. Het resultaat was er dan ook naar: op drie matchen om en bij de 30 doelpunten binnengekregen en toch wel bij-na ééntje gescoord. Ze hadden trouwens nog nooit een wedstrijd gespeeld dus er echt zwaar aan tillen doet niemand. Ze hebben er alleszins veel plezier aan beleefd en er wacht hen ongetwijfeld een grote toekomst.

Het was wel wat behelpen met de pakjes want die bleken bij nader inzien iets te groot te zijn. Dan maar de mouwen en kousen drie keer omplooien tot alles min of meer op zijn plaats bleef hangen. Binnenkort krijgen ze hun écht tenueke en dat zal al wat comfortabeler zitten.

Ze is er nu wel al een tijdje, maar we hebben pas nu de tijd gevonden om er een berichtje over te schrijven. Nonkel Koen en Tante Kristien zijn gaan shoppen in Babyland en hebben Saar meegebracht! Een goede keuze wat ons betreft, zeker wat prijs/kwaliteit betreft. Ze moesten wel een paar daagjes langer wachten op de levering, maar dat namen ze er met plezier bij.

De zwijntjes zijn met mama natuurlijk de dag zelf al eens gaan piepen hoe het met dat kleintje (én de mama) gaat. Toen ik ‘s avonds thuis kwam, werd er haast over niets anders gepraat. Dat zat dus wel goed. Toen we de tweede keer op bezoek waren was Jolien maar al te fier dat ze ze al eens mocht vasthouden. Jasper was wat terughoudender, maar dat zal wel aan de warmte en de vermoeidheid gelegen hebben.

Saar is ondertussen al lang terug thuis, maar hier zijn nog wat fotootjes van toen ze nog een écht ukkepukje was.

…is geen woeste jager. Laat dat een feit zijn dat duidelijk is.

Proberen doet ze wel, daar niet van. Enthousiast achter ongrijpbare vliegen spurten, of een ingebeeld konijn achtervolgen, dat lukt allemaal wonderwel. En een paar maand terug had ze zelfs een muisje gevangen! Maar vorige maand kwam de hoofdprijs zomaar (letterlijk) uit de lucht vallen: een vogel. Helaas, doch helaas, het is anders uitgedraaid.

Ze zat al een tijdje verscholen in de struiken, loerend naar een merel die op een tak van een iets verderop gelegen struik lustig zat te kwetteren. Op een gegeven moment dacht ze bij zichzelf: “Ach, what the heck, ik spring hier door die struiken, maak ondertussen wel  ’k weet-niet-hoeveel lawaai en hoop maar dat die vogel mij niet hoort of ziet.” De merel had haar echter wel gehoord en vloog verschrikt weg. Net iets té verschrikt blijkbaar, want 5 meter verder kwakte hij tegen de ruit van ons huis en viel uitgeteld op de grond.

Onze ruige tijger kwam triomferend uit de struiken gewandeld, neus en staart in de lucht en sloop op haar prooi af. Het probleem was dat ze blijkbaar niet goed wist wat ze er mee moest aanvangen. De nek overbijten, pluimen, of een vriendelijk alles-is-vergeten-en-vergeven-klopje op de schouder geven? Ze wist van kop noch staart maken.

Ze begon er dan maar wat tegen te slaan en zachtjes in de nek te bijten, maar echt doorbijten kwam er niet bij te kijken. Na een tijdje was het vogeltje dan genoeg terug bij zijn positieven gekomen om terug de vrijheid te kiezen en onze poes, die bleef gedesillusioneerd achter en slofte maar naar haar eetbakje.

Sorry dat het zo lang geleden is dat er nog een berichtje op de site verschenen is. Door omvangrijke klop-, breek- en schilderwerken moest ik mijn PC tijdelijk veilig opbergen…

Vorige week is Billie voor de eerste keer komen logeren. De zwijntjes zagen het volledig zitten en ook mama was helemaal in haar nopjes want zo’n klein boeleke brengt toch altijd wat meer leven in de brouwerij. Nóg meer.

Gezien het aantal zakken gevuld met kleertjes, flesjes, poedertjes, pilletjes en wat-weet-ik-nog-allemaal-voor-babyspullen die Billie meebracht voor haar nachtje bij ons, lijkt het er nog steeds op dat jonge ouders voor eeuwig gedoemd zullen zijn om als muilezel door het leven te gaan. Tenminste tot dat de kroost de billen gecontroleerd op elkaar kan houden en er voldoende tanden zijn om het eten zelf te vermalen. How I pity you, young parents of today. Been there, done that!

Maar goed, Billie was in da house en dat zullen we geweten hebben. De wereld bleef als het ware stilstaan en de zwijntjes zwermden rond de wipstoel van hun nichtje als vliegen rond een… hmm, als gieren rond een… nee, ook niet…,  als engeltjes rond een bakje met stro dan maar. Gelukkig was mama steeds in de buurt om een oogje in het zeil te houden.

Tegen de avond aan kwamen de krampjes opzetten. Blijkbaar hebben ze dat dus echt allemaal, zo’n ‘weenuurtje’. Dan maar een beetje er mee rondlopen om de pijn te verzachten en inderdaad, na een tijdje ging het gelukkig over. De rest van de avond verliep verder vlekkeloos, behalve voor de kleren van mama dan, want plots kwam het laatste flesje melk Eyjafjalajökkull-gewijs terug naar buiten. Na wat verse kleertjes en terug een beetje melk viel ze echter rustig in slaap en werd ze niet meer wakker tot ‘s anderendaags.

De volgende dag zijn we dan, terwijl mama voor het eten zorgde, een kleine wandeling gaan maken in het bos. Na het nodige gesukkel om de kinderwagen in de juiste positie geplooid te krijgen, kon Jolien samen met haar nichtje het pad onveilig maken. Spelen op de speeltuin was er nog niet echt bij, maar een beetje met haar op de schoot zitten, dat kon er nog wel van af.

Jammer genoeg kwamen nonkel Bram en tante Katrien Billie daarna terug ophalen. Vooral Jolien was er erg van aangedaan. Het was zelfs zo’n groot verdriet dat ze wilde verhuizen naar het huis van Billie zodat ze steeds bij haar nichtje kon zijn.