Het laatste nieuws...

De foeballist

Aan alle voetbaploegen (U7) uit het Pajottenland en omstreken: siddert ende beeft want VK Liedekerke komt er aan om jullie af te drogen!

Ze zullen wel nog een ietsie pietsie moeten oefenen want het voorbije weekend was er een voetbaltoernooi op de heilige grond van de VK. De U7 (Duiveltjes – pluimpjes), hoofdzakelijk bestaand uit net geen 5-jarigen moesten het opnemen tegen andere ploegjes die al minstens één jaar samen voetbalden en dus ook ouder waren dan hen. Het resultaat was er dan ook naar: op drie matchen om en bij de 30 doelpunten binnengekregen en toch wel bij-na ééntje gescoord. Ze hadden trouwens nog nooit een wedstrijd gespeeld dus er echt zwaar aan tillen doet niemand. Ze hebben er alleszins veel plezier aan beleefd en er wacht hen ongetwijfeld een grote toekomst.

Het was wel wat behelpen met de pakjes want die bleken bij nader inzien iets te groot te zijn. Dan maar de mouwen en kousen drie keer omplooien tot alles min of meer op zijn plaats bleef hangen. Binnenkort krijgen ze hun écht tenueke en dat zal al wat comfortabeler zitten.

naar de foto’s…

Hier is Saar!

Ze is er nu wel al een tijdje, maar we hebben pas nu de tijd gevonden om er een berichtje over te schrijven. Nonkel Koen en Tante Kristien zijn gaan shoppen in Babyland en hebben Saar meegebracht! Een goede keuze wat ons betreft, zeker wat prijs/kwaliteit betreft. Ze moesten wel een paar daagjes langer wachten op de levering, maar dat namen ze er met plezier bij.

De zwijntjes zijn met mama natuurlijk de dag zelf al eens gaan piepen hoe het met dat kleintje (én de mama) gaat. Toen ik ‘s avonds thuis kwam, werd er haast over niets anders gepraat. Dat zat dus wel goed. Toen we de tweede keer op bezoek waren was Jolien maar al te fier dat ze ze al eens mocht vasthouden. Jasper was wat terughoudender, maar dat zal wel aan de warmte en de vermoeidheid gelegen hebben.

Saar is ondertussen al lang terug thuis, maar hier zijn nog wat fotootjes van toen ze nog een écht ukkepukje was.

naar de foto’s…

 Tags: ,  1 reactie

Onze kat…

…is geen woeste jager. Laat dat een feit zijn dat duidelijk is.

Proberen doet ze wel, daar niet van. Enthousiast achter ongrijpbare vliegen spurten, of een ingebeeld konijn achtervolgen, dat lukt allemaal wonderwel. En een paar maand terug had ze zelfs een muisje gevangen! Maar vorige maand kwam de hoofdprijs zomaar (letterlijk) uit de lucht vallen: een vogel. Helaas, doch helaas, het is anders uitgedraaid.

Ze zat al een tijdje verscholen in de struiken, loerend naar een merel die op een tak van een iets verderop gelegen struik lustig zat te kwetteren. Op een gegeven moment dacht ze bij zichzelf: “Ach, what the heck, ik spring hier door die struiken, maak ondertussen wel  ’k weet-niet-hoeveel lawaai en hoop maar dat die vogel mij niet hoort of ziet.” De merel had haar echter wel gehoord en vloog verschrikt weg. Net iets té verschrikt blijkbaar, want 5 meter verder kwakte hij tegen de ruit van ons huis en viel uitgeteld op de grond.

Onze ruige tijger kwam triomferend uit de struiken gewandeld, neus en staart in de lucht en sloop op haar prooi af. Het probleem was dat ze blijkbaar niet goed wist wat ze er mee moest aanvangen. De nek overbijten, pluimen, of een vriendelijk alles-is-vergeten-en-vergeven-klopje op de schouder geven? Ze wist van kop noch staart maken.

Ze begon er dan maar wat tegen te slaan en zachtjes in de nek te bijten, maar echt doorbijten kwam er niet bij te kijken. Na een tijdje was het vogeltje dan genoeg terug bij zijn positieven gekomen om terug de vrijheid te kiezen en onze poes, die bleef gedesillusioneerd achter en slofte maar naar haar eetbakje.

Sorry dat het zo lang geleden is dat er nog een berichtje op de site verschenen is. Door omvangrijke klop-, breek- en schilderwerken moest ik mijn PC tijdelijk veilig opbergen…

naar de foto’s…

 Tags:  1 reactie

Billie op bezoek

Vorige week is Billie voor de eerste keer komen logeren. De zwijntjes zagen het volledig zitten en ook mama was helemaal in haar nopjes want zo’n klein boeleke brengt toch altijd wat meer leven in de brouwerij. Nóg meer.

Gezien het aantal zakken gevuld met kleertjes, flesjes, poedertjes, pilletjes en wat-weet-ik-nog-allemaal-voor-babyspullen die Billie meebracht voor haar nachtje bij ons, lijkt het er nog steeds op dat jonge ouders voor eeuwig gedoemd zullen zijn om als muilezel door het leven te gaan. Tenminste tot dat de kroost de billen gecontroleerd op elkaar kan houden en er voldoende tanden zijn om het eten zelf te vermalen. How I pity you, young parents of today. ;-) Been there, done that!

Maar goed, Billie was in da house en dat zullen we geweten hebben. De wereld bleef als het ware stilstaan en de zwijntjes zwermden rond de wipstoel van hun nichtje als vliegen rond een… hmm, als gieren rond een… nee, ook niet…,  als engeltjes rond een bakje met stro dan maar. Gelukkig was mama steeds in de buurt om een oogje in het zeil te houden.

Tegen de avond aan kwamen de krampjes opzetten. Blijkbaar hebben ze dat dus echt allemaal, zo’n ‘weenuurtje’. Dan maar een beetje er mee rondlopen om de pijn te verzachten en inderdaad, na een tijdje ging het gelukkig over. De rest van de avond verliep verder vlekkeloos, behalve voor de kleren van mama dan, want plots kwam het laatste flesje melk Eyjafjalajökkull-gewijs terug naar buiten. Na wat verse kleertjes en terug een beetje melk viel ze echter rustig in slaap en werd ze niet meer wakker tot ‘s anderendaags.

De volgende dag zijn we dan, terwijl mama voor het eten zorgde, een kleine wandeling gaan maken in het bos. Na het nodige gesukkel om de kinderwagen in de juiste positie geplooid te krijgen, kon Jolien samen met haar nichtje het pad onveilig maken. Spelen op de speeltuin was er nog niet echt bij, maar een beetje met haar op de schoot zitten, dat kon er nog wel van af.

Jammer genoeg kwamen nonkel Bram en tante Katrien Billie daarna terug ophalen. Vooral Jolien was er erg van aangedaan. Het was zelfs zo’n groot verdriet dat ze wilde verhuizen naar het huis van Billie zodat ze steeds bij haar nichtje kon zijn.

naar de foto’s…

 Tags:  2 reacties

Schoolfeest

Vorig weekend was het ‘Knipoog Live’, het schoolfeest waar onze zwijntjes al weken naar hadden uitgekeken. Zo lang waren ze immers al op hun dansjes aan het oefenen en het moet gezegd worden, het resultaat was er.

De jongste kleutertjes waren eerst aan de beurt en in tegenstelling tot Jasper vorig jaar, had Tuur helemaal geen last van plankenkoorts. Hij deed vol enthousiasme mee en er viel zelfs wat ritme te bespeuren in zijn heupbewegingen.

Jasper was een beetje verlegen, zoals we hem ondertussen al wel kennen, maar deed toch heel goed mee. Vooral het gedeelte waarbij ze zelf ‘vuurwerk’ mogen spelen vond hij heel leuk. Al was het maar omdat ze dan heel snel mochten rondlopen.

De derde kleuterklas hadden een dansje rond ridders en prinsessen gemaakt omdat ze een paar weken voordien op bezoek zijn geweest in het kasteel van Gaasbeek. De ridders trachten op hun woeste paarden de harten van de prinsessen te stelen, maar het waren toch de meisjes die de show stalen.

naar de foto’s…

 Tags: ,  Reageer